๑. อ่านเนื้อหาบทที่ ๓ และเอกสารอ่านเพิ่มเติม ๒ ชิ้น "แด่นักอนุรักษ์ภาษาไทย" "ผลกระทบจากการท่องเที่ยวกับวัฒนธรรม" เขียนโดย ศ.ดร.นิธิ เอียวศรีวงศ์ แล้ว post ความคิดเห็นใน blog ภายใน 4 โมงเย็นวันเสาร์ที่ ๒๐ มิ.ย. ๕๒ post เป็นกลุ่ม ๆ ละ ครึ่งหน้า
๒. มี นศ. ๔ กลุ่มที่รับผิดชอบเตรียมมานำเสนอ และวิจารณ์การนำเสนอ วันอังคารที่ ๒๓ มิ.ย.
กลุ่ม 11 นำเสนอเนื้อหาบทที่ 3
กลุ่ม 5 วิจารณ์การนำเสนอของกลุ่ม 11
กลุ่ม 8 นำเสนอเอกสารอ่านเพิ่มเติม
กลุ่ม 10 วิจารณ์การนำเสนอของกลุ่มที่ 8
๓. นศ.ส่วนใหญ่ไม่มีเอกสารอ่านเพิ่มเติม เนื่องจากยังไม่ได้ถ่ายเอกสารอ่านเพิ่มเติมจากต้นฉบับที่อาจารย์ให้ไป (นศ.คนหนึ่งเอาต้นฉบับไปตั้งแต่คาบแรกที่เข้าชั้นเรียน) ขอให้รอถึงวันพฤหัสบดีนี้ อาจารย์จะ post เนื้อหาของเอกสารให้ใน blog นี้
สมัครสมาชิก:
ส่งความคิดเห็น (Atom)
กลุ่มที่ ๑๓
ตอบลบความคิดเห็นจากการอ่านบทที่ ๓ และเอกสารอ่นเพิ่มเติมฯ
วัฒนธรรมเป็นแบบแผนความคิดและการกระทำที่แสดงออกถึงวิถีชีวิตของมนุษย์ในแต่ละสังคม ย่อมแตกต่างกันไปตามสภาพแวดล้อมทางกายภาพ ทุกสังคมย่อมมีวัฒนธรรมเป็นของตนเอง และเมื่อสภาพแวดล้อมทางสังคมเปลี่ยนไปจากเดิม มีพลวัตรในการขัยเคลื่อนทางสังคม และได้รับเอาสิ่งใหม่เข้ามา วัฒนธรรมจึงต้องมีการปรับเปลี่ยนเพื่อให้สอดคล้องกับสิ่งที่เข้ามาใหม่ และต้องคงไว้ซึ่งความเป็นเอกลักษณ์ของตัวมันเอง
วัฒนธรรมมีอยู่หลายด้าน เช่น ด้านคติธรรม ด้านเนติธรรม ด้านสหธรรม และด้านวัตถุธรรม เมื่อคนเราอยู่ร่วมกันในสังคมเกิดวัฒนธรรมเหล่านี้ขึ้นมา ตามความคิดเห็นของกลุ่มคิดว่า วัฒนธรรมทางทุกด้านของสังคมไทยเกิดการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคตามสมัย แต่หากว่ายงคงไว้ซึ่งความเป็นเอกลักษณ์ในตัวของมัน เช่น ประเพณีสงกรานต์การเล่นสาดน้ำ การรดน้ำดำหัวผู้สูงอายุ การขนทรายเข้าวัด เหล่านี้ยังคงมีเหมือนเดิมแต่ขั้นตอนและวิธีการอาจแตกต่างไปจากเดิมบ้างตามสภาพการเปลี่ยนแปลงของสังคม และที่สังคมไทยเริ่มมีการเปิดสังคมมากขึ้น กล่าวคือการทำสนธิสัญญาเบาว์ริ่ง ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากกับสังคม แน่นอนจากวอถีชีวิตที่อยู่แบบอย่งพอเพียง พอกินพออยู่ ส่วนที่เหลือก็เก็บไว้กินบ้าง ขายบ้าง แต่เมื่อเศรษฐกิจเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตเปลี่ยน ยิ่งระบบเงินตราเข้ามาทำใหต้องเกิดการดิ้นรน เพื่อที่จะได้มาซึ่งเงินตรานั้น ทำให้วัฒนธรรมหลาย ๆ อย่างของสังคมเปลี่ยนไป หรือบางวัฒนธรรมเกือบเลือนหายไปจากสังคม บางวัฒนธรรมก็หายสายสูญไปกับอดีต
วัฒนธรรมจะคงไว้และไม่เปลี่ยนแปลงไปตามสังคมเป็นไปไม่ได้ ต้องมีการปรับเปลี่ยน เพื่อให้สอดคล้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาใหม่ ๆ ถ้าไม่ปรับเปลี่ยนตามย่อมก่อให้เกิดความหล้าหลังทางวัฒนธรรม แต่ในการปรับเปลี่ยนนั้นต้องคำนึงถึงความเป็นเอกลักษณ์ที่ดีงามของวัฒนธรรม วัตถุประสงค์ เป้าหมายของวัฒนธรรมที่มีอยู่ก่อนแล้ว